๔. ทัฬหธรรมชาดก

๔. ทัฬหธัมมชาดก (๔๐๙)

ว่าด้วยพระเจ้าทัฬหธรรม

(ช้างกล่าวกับพระโพธิสัตว์ว่า)

ถึงหากข้าพเจ้าจะขนลูกศรผูกติดที่อก

ไปเผชิญหน้ากับศัตรูในสนามรบ

ก็หาได้ทำให้พระเจ้าทัฬหธรรมโปรดปรานไม่

หน้าที่ทหารอันเกรียงไกรและการรับใช้สื่อสาร

ที่ข้าพเจ้าได้ปฏิบัติเป็นอย่างดีในสงคราม

พระราชามิได้ทรงทราบแน่

ข้าพเจ้านั้นคงจะต้องตายอย่างขาดพวกพ้อง

ไร้ที่พึ่งอาศัยแน่ จะเห็นได้

ดังที่พระราชทานข้าพเจ้าแก่นายช่างหม้อ

ให้ทำหน้าที่ขนอุจจาระ

(พระโพธิสัตว์กราบทูลพระราชาว่า)

บุคคลบางคนยังหวังประโยชน์อยู่ตราบใด

ก็ยังคบหากันอยู่ตราบนั้น

เมื่อไร้ประโยชน์ พวกคนโง่ก็ทอดทิ้งเขาไป

เหมือนกษัตริย์ทรงทอดทิ้งช้างพังชื่อโอฏฐีพยาธิ

ผู้ใดเขาทำความดี ทำประโยชน์ให้ก่อน ก็ไม่รู้จักคุณ

ประโยชน์ทั้งหลายที่เขาปรารถนาก็ย่อมฉิบหายไป

ผู้ใดเขาทำความดี ทำประโยชน์ให้ก่อน ก็รู้จักคุณอยู่เสมอ

ประโยชน์ทั้งหลายที่เขาปรารถนาก็ย่อมเจริญยิ่งขึ้น

เพราะเหตุนั้น ข้าพระพุทธเจ้าขอกราบทูลพระองค์

ขอพระองค์จงทรงพระเจริญ

ตลอดทั้งประชาชนที่มาประชุมกัน ณ ที่นี้

ขอท่านทุกคนจงเป็นผู้กตัญญู

จงดำรงอยู่ในสวรรค์สิ้นกาลนาน

ทัฬหธัมมชาดกที่ ๔ จบ