๗. โกฏสิมพลิชาดก

๗. โกฏสิมพลิชาดก (๔๑๒)

ว่าด้วยเทวดาผู้สถิตอยู่ที่ต้นงิ้วใหญ่

(พญาครุฑกล่าวกับรุกขเทวดาว่า)

ข้าพเจ้าจับพญานาคตัวยาวตั้ง ๑,๐๐๐ วามาไว้

พญานาคและข้าพเจ้านั้นมีร่างกายใหญ่โต

ท่านยังรองรับไว้ได้ ไม่สะทกสะท้าน

โกฏสิมพลิเทพบุตร เพราะเหตุไร

เมื่อท่านรองรับนางนกน้อยตัวนี้ซึ่งมีเนื้อน้อยกว่าข้าพเจ้า

จึงมีความกลัวจนตัวสั่น

(รุกขเทวดากล่าวกับพญาครุฑว่า)

พญาครุฑ ตัวท่านกินเนื้อเป็นอาหาร

ส่วนนกนี้กินผลไม้เป็นอาหาร

นกตัวนี้กินเมล็ดไทร เมล็ดดีปลี เมล็ดมะเดื่อ

และเมล็ดโพธิ์แล้ว จักถ่ายรดลำต้นข้าพเจ้า

ต้นไม้เหล่านั้นจะเจริญงอกงามอยู่ระหว่างกิ่งของข้าพเจ้า

ต้นไม้เหล่านั้นจะรึงรัดปกคลุมข้าพเจ้า

จักทำให้ข้าพเจ้าไม่เป็นต้นไม้

แม้ต้นไม้เหล่าอื่นมีรากและลำต้นมั่นคง

ที่ถูกนกตัวนี้นำพืชมาทำลายก็มีอยู่

ต้นไม้ทั้งหลายที่งอกขึ้นมา

จะเติบโตเกินต้นไม้เจ้าป่าแม้ที่มีลำต้นใหญ่โต

พญาครุฑ เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าเมื่อเห็นภัยในอนาคต

จึงสะทกสะท้าน

(พญาครุฑกล่าวว่า)

บุคคลพึงระแวงภัยที่ควรระแวง

พึงป้องกันภัยที่ยังมาไม่ถึง

เพราะภัยที่ยังมาไม่ถึง

นักปราชญ์จึงได้พิจารณาเห็นโลกทั้ง ๒

โกฏสิมพลิชาดกที่ ๗ จบ