๓. สุลสาชาดก

๓. สุลสาชาดก (๔๑๙)

ว่าด้วยนางสุลสาหญิงงามเมือง

(นางสุลสากล่าวกับสามีว่า)

นี้สร้อยทองคำ แก้วมุกดา แก้วไพฑูรย์

เป็นจำนวนมาก ขอเชิญพี่ขนไปทั้งหมด

ขอพี่จงมีความเจริญ และจงประกาศดิฉันว่าเป็นนางทาสี

(สามีกล่าวว่า)

แม่โฉมงาม เธอจงเปลื้องออกมาเถิด

อย่าคร่ำครวญไปนักเลย

เราจะไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น ฆ่าเจ้าแล้วจึงนำทรัพย์ไป

(นางสุลสากล่าวว่า)

ตั้งแต่ดิฉันรู้เดียงสา ดิฉันจำตัวเองได้ว่า

ยังไม่เคยรู้จักรักชายอื่นยิ่งกว่าพี่เลย

มานี้เถิด ดิฉันจักสวมกอดพี่

และจักกระทำประทักษิณ

เพราะตั้งแต่นี้ต่อไป ดิฉันและพี่จะไม่พบกันอีก

(เทวดาผู้สถิตอยู่ที่ยอดเขากล่าวว่า)

ใช่ว่าชายจะเป็นบัณฑิตในที่ทุกสถานก็หาไม่

แม้หญิงมีปัญญาเห็นประจักษ์ในเรื่องนั้นๆ ก็เป็นบัณฑิตได้

ใช่ว่าชายจะเป็นบัณฑิตในที่ทุกสถานก็หาไม่

แม้หญิงมีปัญญาคิดเนื้อความได้ฉับพลันก็เป็นบัณฑิตได้

นางสุลสาเผชิญหน้าโจร คิดอุบายได้อย่างเร็วพลันหนอ

ได้ฆ่าโจรสัตตุกะเหมือนนายพรานเนื้อผู้ฉลาด

เมื่อธนูมีลูกศรพร้อมย่อมฆ่าเนื้อได้เร็วพลัน

อนึ่ง ผู้ใดไม่รู้เท่าทันเหตุที่เกิดขึ้นโดยฉับพลัน

ผู้นั้นเป็นคนมีปัญญาน้อย

ย่อมถูกฆ่าเหมือนโจรที่ถูกฆ่าทิ้งที่ซอกเขา

ส่วนผู้ใดรู้เท่าทันเหตุที่เกิดขึ้นโดยฉับพลัน

ผู้นั้นย่อมพ้นจากความคับขันอันเกิดจากศัตรู

เหมือนนางสุลสาพ้นจากโจรสัตตุกะ

สุลสาชาดกที่ ๓ จบ