๗. โลมสกัสสปชาดก

๗. โลมสกัสสปชาดก (๔๓๓)

ว่าด้วยโลมสกัสสปฤาษี

(ท้าวสักกะตรัสกับพระราชาว่า)

ข้าแต่มหาราช หากพระองค์ให้ฤๅษีโลมสกัสสปะบูชายัญได้

พระองค์จะเป็นเหมือนพระอินทร์ ไม่แก่ ไม่ตายเลย

(ฤๅษีโลมสกัสสปะกล่าวกับสัยหอำมาตย์ว่า)

อาตมาไม่ปรารถนาแผ่นดินอันมีสมุทรเป็นขอบเขต

มีสาครล้อมรอบประดุจต่างหู พร้อมกับคำนินทา

ท่านจงทราบอย่างนี้เถิด สัยหอำมาตย์

พราหมณ์ น่าติเตียนการได้ยศ

และการได้ทรัพย์สำหรับเลี้ยงชีวิต

ซึ่งเป็นเหตุให้ประสบความพินาศ

หรือประพฤติไม่เป็นธรรม

ถึงแม้เราจะเป็นนักบวชถือบาตรเลี้ยงชีพ

การเลี้ยงชีพเช่นนั้นแหละยังดีกว่าการแสวงหาโดยไม่ชอบธรรม

ถึงแม้เราจะเป็นนักบวชถือบาตรเลี้ยงชีพ

ไม่เบียดเบียนผู้อื่นในโลก

การเลี้ยงชีพเช่นนั้นแหละยังดีกว่าการครองราชสมบัติ

(ประชาชนที่มาประชุมกันกล่าวว่า)

ดวงจันทร์ก็มีกำลัง ดวงอาทิตย์ก็มีกำลัง

สมณะและพราหมณ์ทั้งหลายก็มีกำลัง ฝั่งสมุทรก็มีกำลัง

แต่หญิงทั้งหลายมีกำลังเหนือกว่ากำลังทั้งหมด

เพราะพระนางจันทวดีได้ใช้ฤๅษีชื่อโลมสกัสสปะ

ซึ่งมีตบะสูงบูชายัญชื่อ วาชเปยยะ เพื่อประโยชน์แก่พระบิดาได้

(ฤๅษีโลมสกัสสปะสลดใจ จึงกล่าวว่า)

กรรมที่กระทำด้วยความโลภมีกามเป็นเหตุนั้น

เป็นกรรมเผ็ดร้อน

เราจักค้นหารากเหง้าของกรรมนั้น

จักตัดราคะพร้อมทั้งเครื่องผูก

น่าติเตียน กามทั้งหลายแม้มากมายในโลก

ขอถวายพระพรมหาบพิตร

ตบะเท่านั้นประเสริฐกว่ากามคุณทั้งหลาย

อาตมาจะละกาม บำเพ็ญตบะ

ส่วนแว่นแคว้นและพระนางจันทวดี ขอถวายคืนมหาบพิตร

โลมสกัสสปชาดกที่ ๗ จบ