ข้ามไปยังเนื้อหา
ธรรมคลัง
หน้าแรกหนังสือบทสวดพระไตรปิฎกชาดกหมวดธรรม
ENเข้าสู่ระบบสมัครสมาชิก
ธรรมคลัง

แหล่งรวมหนังสือ พระสูตร บทสวด และพระไตรปิฎก เพื่อการเรียนรู้ ฝึกฝน และการใช้ชีวิตอย่างมีสติในทุกวัน

เมนูหลัก

  • หน้าแรก
  • หนังสือ
  • บทสวด
  • พระไตรปิฎก
  • ชาดก
  • หมวดธรรม
  • ค้นหา

เกี่ยวกับเรา

  • เกี่ยวกับโครงการ
  • แหล่งที่มาของเนื้อหา
  • ร่วมสนับสนุน

บริการช่วยเหลือ

  • ที่เก็บไว้
  • สำรวจคลังธรรมะ
  • ฟังธรรม
  • API สำหรับนักพัฒนา
“
“สพฺพทานํ ธมฺมทานํ ชินาติ”การให้ธรรมเป็นทานย่อมชำนะการให้ทั้งปวง
ธรรมบท ๓๕๔

© ๒๕๖๙ ธรรมคลัง สงวนลิขสิทธิ์

  1. หน้าแรก
  2. /
  3. พระไตรปิฎก
  4. /
  5. เล่มที่ ๒๗
  6. /
  7. เตรสนิบาตชาดก
  8. /
  9. ๕. ทูตชาดก

๕. ทูตชาดก

เล่มที่ ๒๗ · ข้อ ๑๗๗๗ · บรรทัด ๖๙๑๘เรื่องนี้ในคลังชาดก

คัดจากพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ตัวบทจาก 84000.org

ฉบับหลวงฉบับมหาจุฬาฯบาลีอักษรไทยPALI ROMANอรรถกถาอรรถกถาบาลีอักษรไทยAtthakatha PaliRoman
พรีวิว / พิมพ์ PDFโหมดอ่านต่อเนื่อง

ภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

๕. ทูตชาดก (๔๗๘)

ว่าด้วยบุคคลผู้เป็นทูต

(พระราชาตรัสถามพระโพธิสัตว์ว่า)

[๕๔]

ท่านพราหมณ์ ข้าพเจ้าส่งทูตไปหาท่าน

ซึ่งกำลังเข้าฌานอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำคงคา

พวกเขาถามแล้วท่านก็ไม่ตอบ

ทุกข์ของท่านนั้นเป็นความลับหรือ

(พระโพธิสัตว์กราบทูลว่า)

[๕๕]

พระองค์ผู้ผดุงรัฐให้เจริญของชาวแคว้นกาสี

ถ้าความทุกข์พึงเกิดขึ้นแก่พระองค์

พระองค์อย่าตรัสบอกความทุกข์นั้นแก่คน

ที่ช่วยปลดเปลื้องพระองค์ให้พ้นจากความทุกข์ไม่ได้

[๕๖]

ผู้ใดพึงช่วยปลดเปลื้องให้พ้นส่วนแห่งความทุกข์

ที่เกิดแล้วนั้นได้ แม้เสี้ยวหนึ่งโดยธรรม

ผู้นั้นควรบอกให้ทราบโดยแท้

[๕๗]

ขอเดชะพระราชา เสียงเหล่าสุนัขจิ้งจอกเห่าหอนก็ดี

เสียงเหล่านกร้องขันก็ดี รู้ได้ง่าย

ส่วนถ้อยคำที่พวกมนุษย์เปล่งออกมา รู้ได้ยากกว่านั้น

[๕๘]

คนบางคนเบื้องต้นเป็นคนใจดี ย่อมนับถือกันว่า

เป็นญาติ เป็นมิตร หรือเป็นเพื่อนอย่างนี้บ้าง

ภายหลังกลายเป็นศัตรูไปก็มี

[๕๙]

คนใดถูกเขาถามถึงความทุกข์ของตนอยู่บ่อยๆ

พึงบอกให้ทราบในเวลาอันไม่สมควร

พวกศัตรูของคนนั้นย่อมพอใจ

ส่วนคนที่หวังประโยชน์ต่อเขาย่อมเป็นทุกข์

[๖๐]

ส่วนนักปราชญ์รู้กาลอันสมควร

ทราบความมีใจของพวกมีปัญญาเป็นอันเดียวกับตนแล้ว

พึงบอกความทุกข์อันแรงกล้าแก่คนอื่นชนิดนั้น

พึงเปล่งถ้อยคำอันอ่อนหวาน มีประโยชน์

[๖๑]

อนึ่ง ถ้านักปราชญ์พึงรู้ถึงทุกข์ที่ทนไม่ได้ของตนว่า

โลกธรรมเหล่านั้นเกิดขึ้นเพื่อไม่ให้ถึงความสุขเฉพาะเราเท่านั้นหามิได้

พึงเพ่งถึงสัจจะ หิริ และโอตตัปปะเท่านั้น

อดกลั้นความทุกข์อันแรงกล้าเพียงผู้เดียว

(พระโพธิสัตว์กราบทูลอีกว่า)

[๖๒]

ขอเดชะพระมหาราช ข้าพระองค์ต้องการทรัพย์เพื่อให้อาจารย์

จึงท่องเที่ยวไปขอยังแว่นแคว้น นิคม และราชธานีต่างๆ

[๖๓]

ขอเดชะพระมหาราช ผู้ทรงเป็นใหญ่แห่งหมู่ชน

ข้าพระองค์ได้ขอกับพวกคหบดี ราชบุรุษ

และพราหมณ์มหาศาล จึงได้ทองคำมา ๗ แท่ง

ทองคำเหล่านั้นของข้าพระองค์สูญหายเสียแล้ว

เพราะเหตุนั้น ข้าพระองค์จึงเศร้าโศกมาก

[๖๔]

ขอเดชะพระมหาราช คนเหล่านั้นข้าพระองค์คิดไตร่ตรองดู

แล้วว่า ไม่สามารถจะช่วยปลดเปลื้องทุกข์ได้

เพราะเหตุนั้น ข้าพระองค์จึงไม่บอกแก่เขาเหล่านั้น

[๖๕]

ขอเดชะพระมหาราช ส่วนพระองค์ข้าพระองค์คิดไตร่ตรองดู

แล้วว่า สามารถจะช่วยปลดเปลื้องทุกข์ได้

เพราะเหตุนั้น ข้าพระองค์จึงกราบทูลให้พระองค์ทรงทราบ

(พระศาสดาตรัสพระคาถาสุดท้ายว่า)

[๖๖]

พระราชาผู้ผดุงรัฐให้เจริญของชาวแคว้นกาสี

มีพระหฤทัยเลื่อมใสได้พระราชทานทองคำแท้ๆ แก่เขา ๑๔ แท่ง

ทูตชาดกที่ ๕ จบ

ที่มา: พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่มที่ ๒๗ จาก 84000.org

รายงานข้อผิดพลาด

ภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เป็นงานของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย คัดมาตามต้นฉบับโดยไม่แก้ถ้อยคำ แสดงภายใต้ เงื่อนไขนี้ หากเจ้าของประสงค์ให้นำออก แจ้งที่ saddhammadana@gmail.com จะนำออกทันที

หัวข้อก่อนหน้า๔. จุลลนารทกัสสปชาดกกลับไปยังสารบัญเล่มที่ ๒๗เตรสนิบาตชาดกหัวข้อถัดไป๖. กาลิงคโพธิชาดก