๒. รถลัฏฐิชาดก

รถลฏฺฐิชาตกํ

อปิ หนฺตฺวา หโต พฺรูตีติ อิทํ สตฺถา เชตวเน วิหรนฺโต โกสลรญฺโญ ปุโรหิตํ อารพฺภ กเถสิ ฯ

โส กิร รเถน อตฺตโน โภคคามกํ คจฺฉนฺโต สมฺพาเธ มคฺเค รถํ ปาเชนฺโต เอกํ สกฏสตฺถกํ ทิสฺวา ตุมฺหากํ สกฏํ อปเนถาติ คจฺฉนฺโต สกเฏ อนปนียมาเน กุชฺฌิตฺวา ปโตทยฏฺฐิยา ปุริมสกเฏ สากฏิกสฺส รถธูเร ปหริ ฯ สา รถธูเร ปฏิหตา นิวตฺติตฺวา ตสฺเสว นลาฏํ ปหริ ฯ ตาวเทว นลาเฏ คณฺโฑ อุฏฺฐหิ ฯ โส นิวตฺติตฺวา สากฏิเกหิ ปหโฏมฺหีติ รญฺโญ อาโรเจสิ ฯ สากฏิเก ปกฺโกสาเปตฺวา วินิจฺฉินนฺตา ตสฺเสว โทสํ อทฺทสํสุ ฯ อเถกทิวสํ ธมฺมสภายํ กถํ สมุฏฺฐาเปสุํ อาวุโส รญฺโญ กิร ปุโรหิโต สากฏิเกหิ ปหโฏมฺหีติ อฏฺฏํ กโรนฺโต สยเมว ปรชฺฌตีติ ฯ สตฺถา อาคนฺตฺวา กายนุตฺถ ภิกฺขเว เอตรหิ กถาย สนฺนิสินฺนาติ ปุจฺฉิตฺวา อิมาย นามาติ วุตฺเต น ภิกฺขเว อิทาเนว ปุพฺเพเปส เอวรูปํ กโรติเยวาติ วตฺวา อตีตํ อาหริ ฯ

อตีเต พาราณสิยํ พฺรหฺมทตฺเต รชฺชํ กาเรนฺเต โพธิสตฺโต ตสฺเสว วินิจฺฉยามจฺโจ อโหสิ ฯ อถ รญฺโญ ปุโรหิโต รเถน อตฺตโน โภคคามกํ คจฺฉนฺโตติ สพฺพํ ปุริมสทิสเมว ฯ อิธ ปน เตน รญฺโญ อาโรจิเต ราชา สยํ วินิจฺฉเย นิสีทิตฺวา สากฏิเก ปกฺโกสาเปตฺวา กมฺมํ อโสเธตฺวาว ตุมฺเหหิ มม ปุโรหิตํ โกฏฺเฏตฺวา นลาเฏ คณฺโฑ อุฏฺฐาปิโตติ วตฺวา สพฺพํ สหสฺสหรณํ เนสํ กโรถาติ อาห ฯ อถ นํ โพธิสตฺโต ตุมฺเห มหาราช กมฺมํ อโสเธตฺวาว เอเตสํ สพฺพํ สหสฺสํ หราเปถ เอกจฺเจ ปน อตฺตนาว อตฺตานํ ปหริตฺวาปิ ปเรน ปหฏมฺหาติ วทนฺติ ตสฺมา อวินิจฺฉินิตฺวา กาตุํ น ยุตฺตํ รชฺชํ กาเรนฺเตน นาม นิสาเมตฺวา กมฺมํ กาตุํ วฏฺฏตีติ วตฺวา อิมา คาถา อภาสิ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๑,๗๔๙

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. รถลัฏฐิชาดก”