๖. มิคาโลปชาดก
มิคโลปชาตกํ
น เม รุจีติ อิทํ สตฺถา เชตวเน วิหรนฺโต เอกํ ทุพฺพจภิกฺขุํ อารพฺภ กเถสิ ฯ
อถ สตฺถา ตํ ภิกฺขุํ ปกฺโกสาเปตฺวา สจฺจํ กิร ตฺวํ ภิกฺขุ ทุพฺพโจติ ปุจฺฉิตฺวา อาม ภนฺเตติ วุตฺเต น โข ภิกฺขุ อิทาเนว ปุพฺเพปิ ทุพฺพโจเยว ทุพฺพจภาวํ ปน นิสฺสาย ปณฺฑิตานํ วจนํ อกโรนฺโต เวรมฺภวาตมุเข พฺยสนํ คโตสีติ วตฺวา อตีตํ อาหริ
อตีเต พาราณสิยํ พฺรหฺมทตฺเต รชฺชํ กาเรนฺเต โพธิสตฺโต คิชฺฌโยนิยํ นิพฺพตฺติตฺวา อปรณฺณคิชฺโฌ นาม อโหสิ ฯ โส คิชฺฌคณปริวุโต คิชฺฌกูฏปพฺพเต วสิ ฯ ปุตฺโต ปนสฺส มิคโลโป นาม ถามสมฺปนฺโน อโหสิ ฯ โส อญฺเญสํ คิชฺฌานํ สีมํ อติกฺกมิตฺวา อติอุจฺจํ อุปฺปคติ ฯ คิชฺฌา ปุตฺโต เต อติทูรํ อุปฺปคตีติ คิชฺฌรญฺโญ อาจิกฺขึสุ ฯ ตํ สุตฺวา โส ตํ ปกฺโกสาเปตฺวา ตฺวํ กิร ตาต อติอุจฺจํ คจฺฉสิ อติอุจฺจํ คจฺฉนฺโต ชีวิตกฺขยํ ปาปุณิสฺสตีติ วตฺวา ติสฺโส คาถา อภาสิ