๖. มิคาโลปชาดก

มิคโลปชาตกํ

น เม รุจีติ อิทํ สตฺถา เชตวเน วิหรนฺโต เอกํ ทุพฺพจภิกฺขุํ อารพฺภ กเถสิ ฯ

อถ สตฺถา ตํ ภิกฺขุํ ปกฺโกสาเปตฺวา สจฺจํ กิร ตฺวํ ภิกฺขุ ทุพฺพโจติ ปุจฺฉิตฺวา อาม ภนฺเตติ วุตฺเต น โข ภิกฺขุ อิทาเนว ปุพฺเพปิ ทุพฺพโจเยว ทุพฺพจภาวํ ปน นิสฺสาย ปณฺฑิตานํ วจนํ อกโรนฺโต เวรมฺภวาตมุเข พฺยสนํ คโตสีติ วตฺวา อตีตํ อาหริ

อตีเต พาราณสิยํ พฺรหฺมทตฺเต รชฺชํ กาเรนฺเต โพธิสตฺโต คิชฺฌโยนิยํ นิพฺพตฺติตฺวา อปรณฺณคิชฺโฌ นาม อโหสิ ฯ โส คิชฺฌคณปริวุโต คิชฺฌกูฏปพฺพเต วสิ ฯ ปุตฺโต ปนสฺส มิคโลโป นาม ถามสมฺปนฺโน อโหสิ ฯ โส อญฺเญสํ คิชฺฌานํ สีมํ อติกฺกมิตฺวา อติอุจฺจํ อุปฺปคติ ฯ คิชฺฌา ปุตฺโต เต อติทูรํ อุปฺปคตีติ คิชฺฌรญฺโญ อาจิกฺขึสุ ฯ ตํ สุตฺวา โส ตํ ปกฺโกสาเปตฺวา ตฺวํ กิร ตาต อติอุจฺจํ คจฺฉสิ อติอุจฺจํ คจฺฉนฺโต ชีวิตกฺขยํ ปาปุณิสฺสตีติ วตฺวา ติสฺโส คาถา อภาสิ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๐๘๙

ที่มาและฉบับอื่นของ “๖. มิคาโลปชาดก”