อตฺตานเมว ปฐมํ ปฏิรูเป นิเวสเย

อถญฺญมนุสาเสยฺย น กิลิสฺเสยฺย ปณฺฑิโตติ อิมํ ธมฺมปเท คาถํ ทสฺเสตฺวา อุปนนฺทํ ครหิตฺวา น ภิกฺขเว อิทาเนว อุปนนฺโท มหิจฺโฉ ปุพฺเพปิ มหาสมุทฺเทปิ อุทกํ รกฺขิตพฺพํ มญฺญตีติ วตฺวา อตีตํ อาหริ ฯ

อตีเต พาราณสิยํ พฺรหฺมทตฺเต รชฺชํ กาเรนฺเต โพธิสตฺโต สมุทฺทเทวตา หุตฺวา นิพฺพตฺติ ฯ อเถโก อุทกกาโก สมุทฺทสฺส อุปริภาเค วิจรนฺโต สมุทฺเท อุทกํ ปมาเณน ปิวถ รกฺขนฺตา ปิวถาติ มจฺฉสงฺฆสกุณสงฺเฆ วาเรนฺโต วิจรติ ฯ ตํ ทิสฺวา สมุทฺทเทวตา ปฐมํ คาถมาห

โก นฺวายํ โลณโตยสฺมึ สมนฺตา ปริธาวติ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๑,๕๒๓

ที่มาและฉบับอื่นของ “๖. สมุททชาดก”