น หิ เวเรน เวรานิ สมฺมนฺตีธ กุทาจนํ

อเวเรนุปสมฺมนฺติ ๒- เอส ธมฺโม สนนฺตโนติ ฯ

ตตฺถ นาญฺญํ สุจริตนฺติ นาญฺญํ สุจริตา ฯ อยเมว วา ปาโฐ ฯ ฐเปตฺวา สุจริตํ อญฺญํ น ปสฺสามีติ อตฺโถ ฯ อิธ สุจริตนฺติปิ สุภาสิตนฺติปิ มาตาปิตูหิ ทินฺนํ โอวาทํเยว สนฺธายาห ฯ

๒ อเวเรน จ สมฺมนฺติ ฯ เอวเมวาติ นิรตฺถกเมว ฯ อิทํ วุตฺตํ โหติ มหาราช อญฺญตฺร โอวาทานุสิฏฺฐีสงฺขาตา สุจริตสุภาสิตา มรณกาเล ตายิตุํ รกฺขิตุํ สมตฺโถ นาม อญฺโญ นตฺถิ ยํ เอตํ อิตรํ ธนํ ตํ เอวเมว นิรตฺถกเมว โหติ ตฺวญฺหิ อิทานิ มยฺหํ โกฏิสตสหสฺสมตฺตมฺปิ ธนํ ททนฺโต ชีวิตํ น ลเภยฺยาสิ ตสฺมา เวทิตพฺพเมตํ ธนโต สุจริตสุภาสิตเมว อุตฺตริตรนฺติ ฯ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๐๐๓

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑. ทีฆีติโกสลชาดก”