ปุเร วิสํ คาฬฺหมุเปติ มจฺจนฺติ ฯ

ตตฺถ สเจ ตสฺส เหตูติ สเจ ตสฺส การณา ฯ อุฏฺฐาตูติ นิพฺพิโส โหตุ ฯ วิสมาวมามีติ อหมสฺส วิสํ อากฑฺฒามิ ปุน นิพฺพิสนฺตํ กโรมีติ ฯ ปุเร วิสํ คาฬฺหมุเปติ มจฺจนฺติ อิมมฺหิ มจฺจํ มยา อนาวมิยมานํ วิสํ คาฬฺหํ พลวํ หุตฺวา อุปคจฺเฉยฺย ตํ ยาว น อุปคจฺฉติ ตาวเทว อมฺเห เทฺวปิ ชเน มุญฺจาติ ฯ

ตํ สุตฺวา กกฺกฏโก จินฺเตสิ อยํ เอเกนุปาเยน มํ เทฺวปิ ชเน วิสฺสชฺชาเปตฺวา ปลายิตุกาโม มยฺหํ อุปายโกสลฺลํ น ชานาติ อหํ ทานิ ยถา สปฺโป สญฺจริตุํ สกฺโกติ เอวํ อฬํ สิถิลํ กริสฺสามิ กากํ ปน เนว วิสฺสชฺชิสฺสามีติ เอวํ จินฺเตตฺวา สตฺตมํ คาถมาห

สปฺปํ ปโมกฺขามิ น ตาว กากํ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๑๗๗

ที่มาและฉบับอื่นของ “๔. สุวรรณกักกฏกชาดก”