ตตฺถ รุทํ มนุญฺญนฺติ ตการสฺส ทกาโร กโต ฯ รุตฺตํ มนาปํ วสฺสิตสทฺโท มธุโรติ อตฺโถ ฯ รุจิรา จ ปิฏฺฐีติ ปิฏฺฐิปิ เต จิตฺรา เจว โสภนา จ ฯ เวฬุริยวณฺณูปฏิภาติ เวฬุริยมณิวณฺณสทิสา ฯ พฺยามมตฺตานีติ เอกพฺยามปฺปมาณานิ ฯ เปกฺขุณานีติ ปิญฺชานิ ฯ นจฺเจน เต ธีตรํ โน ททามีติ หิโรตฺตปฺปํ ภินฺทิตฺวา นจฺจิตภาเวเนว เต เอวรูปสฺส นิลฺลชฺชสฺส ธีตรํ โน เทมีติ วตฺวา หํสราชา ตสฺมึเยว ปริสมชฺเฌ อตฺตโน ภาคิเนยฺยสฺส หํสโปตกสฺส ธีตรํ อทาสิ ฯ

โมโร หํสโปติกํ อลภิตฺวา ลชฺชิตฺวา ตโตว อุปฺปติตฺวา ปลายิ ฯ หํสราชาปิ อตฺตโน วสนฏฺฐานเมว คโต ฯ

สตฺถา น ภิกฺขเว อิทาเนเวส หิโรตฺตปฺปํ ภินฺทิตฺวา รตนสาสนา ปริหีโน ปุพฺเพปิ อิตฺถีรตนปฏิลาภโตปิ ปริหีโนเยวาติ อิมํ ธมฺมเทสนํ อาหริตฺวา อนุสนฺธึ ฆเฏตฺวา ชาตกํ สโมธาเนสิ ตทา โมโร พหุภณฺฑิโก ภิกฺขุ อโหสิ หํสราชา ปน อหเมวาติ ฯ

นจฺจชาตกํ ทุติยํ ฯ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๓๗๗

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. นัจจชาดก”