dhiratthu taṃ yasalābhaṃ dhanalābhañca brāhmaṇa

yā vutti vinipātena adhammacaraṇena vāti.

Tattha paribbajāti ito aññattha gaccha. Mahāti ayaṃ loko nāma mahā. Pacantaññepīti imasmiṃ jambūdīpe aññepi pāṇino pacanti na ayameveko rājā. Tasmā kumbhamivāti pāsāṇo ghaṭaṃ viya. Idaṃ vuttaṃ hoti yaṃ tvaṃ aññattha agantvā idha vasanto adhammaṃ ācarasi so adhammo evaṃ ācarito pāsāṇo ghaṭaṃ viya mā taṃ bhindi. Dhiratthūti gāthāya ayaṃ saṅkhepattho brāhmaṇa yo esa evaṃ tava yasalābho dhanalābho ca dhiratthu taṃ garahāma mayaṃ kasmā yasmāyaṃ tayā laddhalābho āyatiṃ apāyesu vinipātanahetunā sampatti ca adhammacaraṇena jīvitavutti nāma hoti yā cesā vutti iminā āyatiṃ vinipātena iminā adhammacaraṇena vā nippajjati kiṃ tāya tena taṃ evaṃ vadāmāti.

Athassa dhammakathāya rājā pasīditvā bho purisa kiṃjātikosīti pucchi. Caṇḍālo ahaṃ devāti. Bho sace jātisampanno abhavissa rajjante adassaṃ ito paṭṭhāya panāhaṃ divā rājā bhavissāmi tvaṃ Rattiṃ rājā hohīti attano kaṇṭhe pilandhanaṃ pupphadāmaṃ tassa gīvāyaṃ pilandhāpetvā taṃ nagaraguttikaṃ akāsi. Ayaṃ nagaraguttikānaṃ kaṇṭhe rattapupphadāmapilandhanassa vaṃso. Tato paṭṭhāya rājā tassovāde ṭhatvā ācariyagāravaṃ katvā nīce āsane nisinno mante uggaṇhi.

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๑,๖๒๘

ที่มาและฉบับอื่นของ “๙. ฉวชาดก”