Yo na hanti na ghāteti na jināti na jāpaye

mettaṃso sabbabhūtesu veraṃ tassa na kenacīti.

Tattha sampassanti samma kāka tvaṃ paresu uppannaṃ attani veracittaṃ sampassamāno. Mānusiṃ pajanti satte hiṃsanto viheṭhento. Utrastoti bhīto. Ghasasīti bhuñjasi. Tena te ediso vibhaccho vaṇṇo jāto. Dhaṅkāti kākaṃ ālapati. Piṇḍoti bhojanaṃ. Ahiṃsu sabbapāṇinanti ahaṃ pana sabbasatte ahiṃsanto bhuñjāmīti vadati. So karassu ānubhāvanti so tvaṃpi attano viriyaṃ karohi attano sīliyasaṅkhātaṃ dussīlabhāvaṃ vītivattassu. Ahiṃsāyāti ahiṃsāya samannāgato hutvā loke vicari. Piyo hohisi mammivāti evaṃ sante mayā sadisova lokassa piyo hohisi. Na jinātīti dhanahāniṃ na karoti. Na jāpayeti aññepi na kāreti. Mettaṃsoti mettakoṭṭhāso mettacitto. Na kenacīti kenaci ekasattena saddhiṃ tassa verannāma natthi.

Tasmā sadevakassa lokassa piyo bhavituṃ icchasi sabbaverehi viramāhīti evaṃ cakkavāko kākassa dhammaṃ desesi. Kāko tumhe attano gocaraṃ mayhaṃ na kathethāti kā kāti vassanto uppatitvā bārāṇasiyaṃ ukkārabhūmiyaññeva otari.

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๘๖๘

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑๓. จักกวากชาดก”