sabbo ca te nandatu ñātipakkhoti.

Tattha bhānumāti suriyo. Idaṃ vuttaṃ hoti yathā pannarase rāhumukhā mutto cando vā bhānumā vā virocati evaṃ tvaṃpi mama santikā mutto kapillaraṭṭhe viroca mahānubhāvāti. Nandatūti tussatu.

Gaccha mahāvīrāti mahāsattaṃ uyyojesi. Sopi taṃ nibbisevanaṃ katvā pañca sīlāni datvā yakkho nukho esa noti parigaṇhanto yakkhānannāma akkhīni rattāni honti animmilāni ca chāyā na paññāyati acchambhitā honti nāyaṃ yakkho manusso esa mayhaṃ kira pituno tayo bhātaro yakkhiniyā gahitā tesu tāya dve khāditā bhavissanti eko puttasinehena paṭijaggito bhavissati iminā tena bhavitabbaṃ imaṃ netvā mayhaṃ pitu ācikkhitvā rajje paṭicchāpessāmīti cintetvā ehi bho na tvaṃ yakkho pitu me jeṭṭhabhātikosi ehi mayā saddhiṃ gantvā kulasantake rajje chattaṃ ussāpehīti vatvā itarena nāhaṃ manussoti vutte na Tvaṃ mayhaṃ saddahasi atthi pana so yassa saddahasīti pucchitvā atthi asukaṭṭhāne dibbacakkhutāpasoti vutte taṃ ādāya tattha agamāsi. Tāpaso te disvā kiṃ karontā pitāputtā araññe vicarathāti vatvā tesaṃ ñātibhāvaṃ kathesi. Porisādo tassa saddahitvā tāta tvaṃ gaccha ahaṃ ekasmiṃyeva attabhāve dubbidho jāto na me rajjenattho pabbajissāmihanti tāpasassa santike isipabbajjaṃ pabbaji. Atha naṃ kumāro vanditvā nagarameva agamāsi.

Tamatthaṃ pakāsento satthā āha

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๔,๐๖๖

ที่มาและฉบับอื่นของ “๓. ชัยทิศชาดก”