anuvicca kho taṃ gaṇheyyuṃ piva khīraṃ kalaṇḍukāti.

Tattha te desā tāni vatthūnīti mātukucchiṃ sandhāya vadati. Ayamettha adhippāyo yattha te vasitaṃ na te khattiyadhītādīnaṃ kucchidesā yattha vasi patiṭṭhito tāni na khattiyadhītānaṃ kucchivatthūni atha kho dāsīkucchiyaṃ tvaṃ vasi ceva patiṭṭhito cāti. Ahañca vanagocaroti Tiracchānagatopi etamatthaṃ jānāmīti dīpeti. Anuvicca kho taṃ gaṇheyyunti evaṃ anācāraṃ caramānaṃ mayā gantvā ārocite anuvicca jānitvā tava sāmikā tāḷetvā ceva lakkhaṇāhatañca katvā taṃ gaṇheyyuṃ gahetvā gamissanti tasmā attano pamāṇaṃ katvā seṭṭhidhītāya sīse anuṭṭhubhitvā piva khīraṃ. Kalaṇḍukāti taṃ nāmena ālapati.

Kalaṇḍukopi sukapotakaṃ sañjānitvā maṃ pākaṭaṃ kareyyāti bhayena ehi sāmi kadā āgatosīti āha. Sukapotakopi na esa maṃ hitakāmatāya pakkosati gīvaṃ pana me vaṭṭetvā māretukāmoti ñatvā na me tayā atthoti tato uppatitvā bārāṇasiṃ gantvā yathādiṭṭhaṃ seṭṭhino vitthārena kathesi. Seṭṭhī ayuttakaṃ tena katanti gantvā tassa āṇaṃ kāretvā bārāṇasimeva naṃ netvā dāsaparibhogena paribhuñji.

Satthā imaṃ dhammadesanaṃ āharitvā jātakaṃ samodhānesi tadā kalaṇḍuko ayaṃ bhikkhu ahosi bārāṇasīseṭṭhī pana ahamevāti.

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๗๓๔

ที่มาและฉบับอื่นของ “๗. กลัณฑุกชาดก”