๗. ปุปผรัตตชาดก (๑๔๗)

ว่าด้วยผ้าที่ย้อมด้วยดอกคำ

(คนเข็ญใจไม่ใส่ใจถึงความทุกข์ของตน นึกถึงแต่หญิงคนรักนั้นอย่างเดียว จึงรำพึงถึงโอกาสที่พลาดไปว่า)

[๑๔๗] การที่ถูกเสียบแทงด้วยหลาว