(อำมาตย์แก้วโพธิสัตว์ ได้กราบทูลพระราชาว่า)

[๑๒๑] ผู้ใดพูดเมื่อยังไม่ถึงเวลาพูด ก็พูดเกินเวลา

ผู้นั้นจะถูกกำจัดนอนตายอยู่ เหมือนลูกนกดุเหว่า

[๑๒๒] ธรรมดาศัสตราที่ลับจนคมดีแล้ว