[๒๒๓๒] โย ๑ เชฏฺโฐ อถ มชฺฌิโม กนิฏฺโฐ โส ๒ เจ สีลสมาหิโต ฐิตตฺโต นินฺทิยมตฺถํ ปสํสิยํ วา ภาตุโน วาวีกเรยฺย คุยฺหมตฺถํ ฯ

[๒๒๓๓] โย เว ปิตุ หทยสฺส ปตฺถคู อนุชาโต ปิตรํ อโนมปญฺโญ นินฺทิยมตฺถํ ปสํสิยํ วา ปุตฺตสฺสาวีกเรยฺย คุยฺหมตฺถํ ฯ

[๒๒๓๔] มาตา ทฺวิปทชนินฺทเสฏฺฐ ยา นํ ๓ โปเสติ ฉนฺทสา ปิเยน นินฺทิยมตฺถํ ปสํสิยํ วา มาตุยาวีกเรยฺย คุยฺหมตฺถํ ฯ

[๒๒๓๕] คุยฺหสฺส หิ คุยฺหเมว สาธุ น หิ คุยฺหสฺส ปสตฺถมาวิกมฺมํ อนิปฺผนฺนตาย สเหยฺย ธีโร นิปฺผนฺนตฺโถว ๔ ยถาสุขํ ภเณยฺย ฯ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๗๖๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑๒. ปัญจปัณฑิตชาดก