mā heva deva na hi esa dhammo

viyaggharājassa nihīnajacco

samānāsano deva kathaṃ bhaveyyāti.

Tattha dhammapāloti mahāsatto. Dinnāhanti ahaṃ jayadhanaṃ chaḍḍetvā raññā dinno. Tassajjahaṃ attasukhī vidheyyoti ajjato paṭṭhāya tīhamattaṃ ahaṃ iminā attano sukhena attasukhī tato paraṃ pana tassa māṇavassāhaṃ vidheyyo. So hi ito catutthe divase ekaṃsena maṃ ādāya yatthicchati tattha gacchati. Aparittāyāti ahaṃ tumhākaṃ parittānaṃ akatvā kathaṃ gaccheyyanti tumhe anusāsituṃ āgatosmi. Janasaṇṭhoti mittabandhanena mittajanassa saṇṭhānakaro. Pure purāṇanti ito pubbe tumhe kiṃ purāṇakāraṇaṃ abhijānātha. Anusāseti anusāsi evaṃ tumhe raññā puṭṭhā amhākaṃ pitā imañci mañca ovādaṃ adāsīti katheyyātha. Samānāsanā hothāti sace Pana rājā vo mayā dinnassa ovādassa kathitakāle etha tumhe ajja mayā saddhiṃ samānāsanā hotha. Konīdha rañño abbhutiko manussoti idha rājakūle tumhehi añño ko nu rañño abbhutiko manussoti attano āsane nisīdāpeyya. Tamañjalinti atha tumhe añjaliṃ katvā taṃ rājānaṃ evaṃ vadeyyātha deva evaṃ mā avaca nahi amhākaṃ esa paveṇīdhammo viyaggharājassāti kesarasīhassa. Nihīnajaccoti jarasiṅgālo deva kathaṃ samānāsano bhaveyya. Yathāpi siṅgālo sīhassa samānāsano na hoti tatheva mayaṃ tumhākanti.

เล่มที่ ๒๘ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๒๒,๓๕๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “๙. วิธุรชาดก”