[๔๖๔] อนึ่ง ผู้ใดในโลกนี้ได้พิจารณาแล้ว

ละสิ่งซึ่งเป็นที่พอใจเสียได้ ย่อมเสพอริยธรรมได้แสนยาก

เหมือนคนไข้ผู้ประสบทุกข์ดื่มยา

เพราะเหตุนั้นแหละ ผู้นั้นจึงเป็นผู้ได้รับความสุขในโลกหน้า