๑. เสเรยยเถราปทาน (๑๒๑)

๑๓. เสเรยยกวรรค

หมวดว่าด้วยพระเสเรยยกะเป็นต้น

๑. เสเรยยกเถราปทาน

ประวัติในอดีตชาติของพระเสเรยยกเถระ

(พระเสเรยยกเถระ เมื่อจะประกาศประวัติในอดีตชาติของตน จึงกล่าวว่า)

ข้าพเจ้าเป็นผู้คงแก่เรียน ทรงมนตร์

จบไตรเพท ยืนอยู่ในที่กลางแจ้ง

ได้เห็นพระผู้มีพระภาคทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก

เสด็จเที่ยวอยู่ในป่าดุจราชสีห์

ไม่สะดุ้งกลัวดุจพญาเสือโคร่ง ทรงแสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่

ดุจช้างมาตังคะตกมัน ๓ แห่ง

ข้าพเจ้าหยิบดอกไม้ซึก

โยนขึ้นไป(บูชา)ในอากาศ ด้วยพุทธานุภาพ

ดอกไม้ซึกทั้งหลายห้อมล้อมอยู่โดยประการทั้งปวง

พระผู้มีพระภาคผู้สัพพัญญู ทรงมีความเพียรมาก

ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก ทรงอธิษฐานแล้ว

ดอกไม้ทั้งหลายก็กระจายเป็นเครื่องมุงบังดอกไม้

บูชาพระนราสภะโดยรอบ

ลำดับนั้น แผ่นดอกไม้นั้นมีขั้วอยู่ข้างใน มีหน้าอยู่ข้างนอก

ทำการมุงบังตลอด ๗ วัน

ต่อแต่นั้นก็อันตรธานไป

ข้าพเจ้าได้เห็นความอัศจรรย์ซึ่งไม่เคยมี

น่าขนพองสยองเกล้านั้นแล้ว

จึงทำจิตให้เลื่อมใสในพระพุทธเจ้าผู้สุคต ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก

ด้วยจิตที่เลื่อมใสนั้น ข้าพเจ้าถูกกุศลมูลตักเตือนแล้ว

จึงไม่ไปเกิดยังทุคติเลย ตลอด ๑๐๐,๐๐๐ กัป

ในกัปที่ ๑,๐๑๕ (นับจากกัปนี้ไป)

ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๒๕ ชาติ

มีพระนามว่าวิลามาลา มีพลานุภาพมาก

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘

และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล

ได้ทราบว่า ท่านพระเสเรยยกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

เสเรยยกเถราปทานที่ ๑ จบ