๒. เอกถัมภิกเถราปทาน (๑๒)

๒. เอกถัมภิกเถราปทาน

ประวัติในอดีตชาติของพระเอกถัมภิกเถระ

(พระเอกถัมภิกเถระ เมื่อจะประกาศประวัติในอดีตชาติของตน จึงกล่าวว่า)

พระผู้มีพระภาคพระนามว่าสิทธัตถะ

มีคณะอุบาสกหมู่ใหญ่ และอุบาสกเหล่านั้น

ถึงพระพุทธเจ้าว่าเป็นที่พึ่ง เชื่อฟังพระตถาคต

อุบาสกทั้งหมดมาประชุมปรึกษาหารือกัน

จะสร้างศาลาโรงฉันถวายพระศาสดา

แต่ยังหาเสาอีกหนึ่งต้นไม่ได้

จึงเที่ยวแสวงหาในป่าใหญ่

ข้าพเจ้าได้พบอุบาสกเหล่านั้นในป่า

จึงเข้าไปหาคณะอุบาสกแล้วยกมือไหว้

ได้สอบถามคณะอุบาสกในครั้งนั้น

หมู่อุบาสกผู้มีศีลที่ข้าพเจ้าถามได้ชี้แจงให้ข้าพเจ้าทราบว่า

พวกเราต้องการจะสร้างศาลาโรงฉัน

แต่ยังหาเสาอีกหนึ่งต้นไม่ได้

(ข้าพเจ้าจึงกล่าวว่า) ท่านทั้งหลาย

จงให้เสาต้นหนึ่ง(เป็นภาระ)ของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าจักถวายพระศาสดา ข้าพเจ้าจักนำเสามาให้

ท่านทั้งหลายไม่ต้องขวนขวายหรอก

อุบาสกเหล่านั้นเลื่อมใส พอใจ

ให้เสาแก่ข้าพเจ้า แล้วกลับจากที่นั้นไปเรือนของตน

เมื่อคณะอุบาสกไปได้ไม่นาน

ข้าพเจ้าจึงได้ถวายเสา มีจิตร่าเริง เบิกบาน

ได้ยกเสานั้น เป็นต้นที่หนึ่ง

ด้วยจิตที่เลื่อมใสนั้น ข้าพเจ้าได้เกิดยังวิมาน

วิมานของข้าพเจ้าสูงตระหง่านถึง ๗ ชั้น

เมื่อกลองตีดังกระหึ่มอยู่

ข้าพเจ้าได้รับการบำเรออยู่ทุกเมื่อ

ในกัปที่ ๕๕ ข้าพเจ้าได้เป็นพระราชามีนามว่ายโสธระ

แม้ในสถานที่นั้น วิมานของข้าพเจ้าก็สูงตระหง่านถึง ๗ ชั้น

ประกอบด้วยเรือนยอดอย่างดี มีเสาต้นเดียวน่ารื่นรมย์ใจ

ในกัปที่ ๒๑ (นับจากกัปนี้ไป)

ข้าพเจ้าได้เกิดเป็นกษัตริย์มีนามว่าอุเทน

แม้ในสถานที่นั้น วิมานของข้าพเจ้าก็สูงตระหง่านถึง ๗ ชั้น

ข้าพเจ้าเกิดในกำเนิดใดๆ

คือจะเกิดเป็นเทวดาหรือมนุษย์ก็ตาม

ข้าพเจ้าก็ได้เสวยความสุขนั้นทั้งหมด

นี้เป็นผลแห่งการถวายเสาต้นหนึ่ง

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป

ข้าพเจ้าได้ถวายเสาไว้ ในครั้งนั้น

จึงไม่รู้จักทุคติเลย

นี้เป็นผลแห่งการถวายเสาต้นหนึ่ง

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘

และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล

ได้ทราบว่า ท่านพระเอกถัมภิกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

เอกถัมภิกเถราปทานที่ ๒ จบ