๗. มัญชริปูชกเถราปทาน (๒๕๗)

[๒๕๙] |๒๕๙.๒๓| มญฺชริกํ กริตฺวาน รถิยํ ปฏิปชฺชหํ อทฺทสํ สมณานคฺคํ ภิกฺขุสงฺฆปุรกฺขตํ ฯ @เชิงอรรถ: ๑ ม. โพธึ ฯ ๒ ม. ปานธึ ฯ ยุ. ปาหนํ ฯ |๒๕๙.๒๔| ปสนฺนจิตฺโต สุมโน ปรมาย จ ปีติยา อุโภหตฺเถหิ ปคฺคยฺห พุทฺธสฺส อภิโรปยึ ฯ |๒๕๙.๒๕| เทฺวนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิปูชยึ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปุปฺผปูชายิทํ ผลํ ฯ |๒๕๙.๒๖| อิโต เตสตฺตติกปฺเป เอโก อาสึ มหีปติ โชติโย นาม นาเมน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ |๒๕๙.๒๗| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา มญฺชริปูชโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ มญฺชริปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ