๑. คันธธูปิยเถราปทาน (๓๓๑)

|๓๓๓.๑| สิทฺธตฺถสฺส ภควโต คนฺธธูปํ อทาสหํ สุมเนหิ ปฏิจฺฉนฺนํ พุทฺธานุจฺฉวิกญฺจ ตํ ฯ |๓๓๓.๒| กญฺจนคฺฆิยสงฺกาสํ พุทฺธํ โลกคฺคนายกํ อินฺทีวรํว ชลิตํ อาทิตฺตํว หุตาสนํ ฯ |๓๓๓.๓| พฺยคฺฆุสภํว ปรมํ อภิชาตํว เกสรึ นิสินฺนํ สมณานคฺคํ ภิกฺขุสงฺฆปุรกฺขตํ ฯ |๓๓๓.๔| ทิสฺวา จิตฺตํ ปสาเทตฺวา ปคฺคเหตฺวาน อญฺชลึ วนฺทิตฺวา สตฺถุโน ปาเท ปกฺกามึ อุตฺตรามุโข ฯ |๓๓๓.๕| จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ คนฺธมททึ ตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ คนฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ |๓๓๓.๖| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา คนฺธธูปิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ คนฺธธูปิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ