๘. ติณมุฏฐิทายกเถราปทาน (๓๔๘)

๘. ติณมุฏฐิทายกเถราปทาน

ประวัติในอดีตชาติของพระติณมุฏฐิทายกเถระ

(พระติณมุฏฐิทายกเถระ เมื่อจะประกาศประวัติในอดีตชาติของตน จึงกล่าวว่า)

ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมพานต์

มีภูเขาลูกหนึ่งชื่อลัมพกะ

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าอุปติสสะ

เสด็จจงกรมอยู่ ณ ที่กลางแจ้ง

เมื่อก่อน ข้าพเจ้าเป็นนายพรานเนื้ออยู่ในป่าดงทึบ

ได้เห็นพระพุทธเจ้าพระองค์นั้น

ผู้เป็นเทพยิ่งกว่าเทพ

ทรงเป็นพระสยัมภู ผู้ไม่ทรงพ่ายแพ้

ครั้งนั้น ข้าพเจ้ามีจิตผ่องใส

ได้ถวายหญ้ากำมือหนึ่งสำหรับประทับนั่งแด่พระพุทธเจ้า

ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่พระองค์นั้น

ครั้นถวายแด่พระองค์ผู้เป็นเทพยิ่งกว่าเทพแล้ว

ก็ทำจิตให้เลื่อมใสอย่างยิ่ง

ถวายอภิวาทพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

แล้วบ่ายหน้าหลีกไปทางทิศเหนือ

พอข้าพเจ้าไปได้ไม่นาน

ราชสีห์ได้เบียดเบียนข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าถูกราชสีห์ทำให้ล้มลงได้สิ้นชีวิตลงในที่นั้น

(เพราะ)กรรมที่ข้าพเจ้าทำแล้วในสำนักของพระพุทธเจ้า

ผู้ประเสริฐที่สุดผู้ไม่มีอาสวะ

ข้าพเจ้าจึงได้ไปเกิดยังเทวโลก

ดุจความเร็วแห่งลูกศรที่หลุดแล่นไปดีแล้ว

ในเทวโลกนั้น มีปราสาทงดงาม

ที่บุญกรรมเนรมิตไว้แล้วสูง ๑,๐๐๐ ชั่วธนู มี ๗ ชั้น

สะพรั่งไปด้วยธง พราวไปด้วยแก้วมณีสีเขียว

รัศมีของปราสาทนั้นพวยพุ่งดุจดวงอาทิตย์อุทัย

ปราสาทแออัดด้วยเหล่านางเทพกัญญา

ข้าพเจ้าบันเทิงเริงรมย์ด้วยวัตถุกามและกิเลสกาม

ข้าพเจ้าอันกุศลมูลตักเตือนแล้ว

จุติจากเทวโลกมาเกิดเป็นมนุษย์แล้ว

ได้บรรลุความสิ้นอาสวะ

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป

ข้าพเจ้าได้ถวายที่นั่งไว้

จึงไม่รู้จักทุคติเลย

นี้เป็นผลแห่งการถวายหญ้ากำมือหนึ่ง

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘

และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล

ได้ทราบว่า ท่านพระติณมุฏฐิทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ติณมุฏฐิทายกเถราปทานที่ ๘ จบ