วันหนึ่ง เห็นพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วมีเลื่อมใส โปรยดอกมะลิซ้อนแทบบาทมูลของพระผู้มีพระภาคเจ้า บูชาด้วยมือทั้งสอง ด้วยกุศลสมภารนั้น ท่านท่องเที่ยวไปในเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย เสวยสมบัติทั้งสอง.

ในพุทธุปบาทกาลนี้ บังเกิดในเรือนมีตระกูลแห่งหนึ่ง เจริญวัยแล้วเลื่อมใสในพระศาสดา ด้วยอำนาจวาสนาในกาลก่อน บวชแล้วไม่นานนักก็ได้เป็นพระอรหันต์.

ครั้นภายหลัง ท่านระลึกถึงบุพกรรมของตน เกิดโสมนัส เมื่อจะประกาศปุพพจริตาปทาน จึงกล่าวว่า สุทสฺสโน นาม นาเมน ดังนี้.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สุทสฺสโน ความว่า ชื่อว่าสุทัสสนะ เพราะอรรถว่าดูงดงามด้วยความงามแห่งรูปสัณฐาน ที่สูงและอ้วนผอม.