๕. มุฏฐิปุปผิยเถราปทาน (๑๐๕)

๑๐๕. อรรถกถามุฏฐิปุปผิยเถราปทาน

อปทานของท่านพระมุฏฐิปุปผิยเถระมีคำเริ่มต้นว่า สุทสฺสโน นาม นาเมน ดังนี้.

พระเถระแม้นี้ได้บำเพ็ญกุศลสมภารในพระพุทธเจ้าองค์ก่อนๆ สั่งสมบุญทั้งหลายอันเป็นอุปนิสัยแก่พระนิพพานในภพนั้นๆ.

ในกาลแห่งพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ บังเกิดในตระกูลช่างดอกไม้ เจริญวัยแล้วถึงความสำเร็จในศิลปะของตน.

วันหนึ่ง เห็นพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วมีเลื่อมใส โปรยดอกมะลิซ้อนแทบบาทมูลของพระผู้มีพระภาคเจ้า บูชาด้วยมือทั้งสอง ด้วยกุศลสมภารนั้น ท่านท่องเที่ยวไปในเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย เสวยสมบัติทั้งสอง.

ในพุทธุปบาทกาลนี้ บังเกิดในเรือนมีตระกูลแห่งหนึ่ง เจริญวัยแล้วเลื่อมใสในพระศาสดา ด้วยอำนาจวาสนาในกาลก่อน บวชแล้วไม่นานนักก็ได้เป็นพระอรหันต์.

ครั้นภายหลัง ท่านระลึกถึงบุพกรรมของตน เกิดโสมนัส เมื่อจะประกาศปุพพจริตาปทาน จึงกล่าวว่า สุทสฺสโน นาม นาเมน ดังนี้.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สุทสฺสโน ความว่า ชื่อว่าสุทัสสนะ เพราะอรรถว่าดูงดงามด้วยความงามแห่งรูปสัณฐาน ที่สูงและอ้วนผอม.

อธิบายว่า เราได้เป็นนายมาลาการ (ช่างดอกไม้) นามว่าสุทัสสนะ ตามนาม ได้บูชาพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ ด้วยดอกมะลิซ้อน.

คำที่เหลือในบททั้งปวงมีอรรถตื้นทั้งนั้นแล. จบอรรถกถามุฏฐิปุปผิยเถราปทาน