๑๔. เอกราชจริยา

|๓๔.๑๑๕| ปุนาปรํ ยทา โหมิ เอกราชาติ วิสฺสุโต ปรมํ สีลํ อธิฏฺฐาย ปสาสามิ มหามหึ ฯ |๓๔.๑๑๖| ทส กุสลกมฺมปเถ วตฺตามิ อนวเสสโต จตูหิ สงฺคหวตฺถูหิ สงฺคณฺหามิ มหาชนํ ฯ |๓๔.๑๑๗| เอวํ เม อปฺปมตฺตสฺส อิธ โลเก ปรตฺถ จ ทพฺพเสโน อุปาคนฺตฺวา อจฺฉินฺทนฺโต ปุรํ มม ฯ |๓๔.๑๑๘| ราชูปชีเว นิคเม สพลฏฺเฐ สรฏฺฐเก สพฺพํ หตฺถคตํ กตฺวา กาสุยา นิกฺขณี มมํ ฯ |๓๔.๑๑๙| อมจฺจมณฺฑลํ รชฺชํ ผีตํ อนฺเตปุรํ มม อจฺฉินฺทิตฺวาน คหิตํ ปิยปุตฺตํว ปสฺสหํ เมตฺตาย เม สโม นตฺถิ เอสา เม เมตฺตาปารมีติ ฯ เอกราชจริยํ จุทฺทสมํ ฯ