คำว่า มิจฺฉาญาณํ ในมิจฉัตตะ ๑๐ ได้แก่ โมหะอันเกิดขึ้นโดยกิริยาที่พิจารณาว่า บรรดาการทำบาปทั้งหลาย เราขจัดได้แล้ว ขจัดดีแล้ว ด้วยสามารถแห่งความคิดโดยอุบาย.

คำว่า มิจฺฉาวิมุตฺติ ได้แก่ ธรรมที่เป็นชื่อของวิมุตติของบุคคลผู้ยังไม่หลุดพ้นอยู่นั่นแหละ.

บทที่เหลือในที่ทั้งปวง มีอรรถตื้นทั้งนั้นแล. ทสกนิทเทส จบ.