อาเสวนปัจจยตากถา

อรรถกถาอาเสวนปัจจยตากถา

ว่าด้วยความเป็นอาเสวนปัจจัย

บัดนี้ ชื่อว่าเรื่องความเป็นอาเสวนปัจจัย คือความเป็นปัจจัย เพราะการซ่องเสพ.

ในปัญหานั้น ชนเหล่าใดมีความเห็นผิดดุจลัทธิของนิกายอุตตราปถกะบางพวกนั้นนั่นแหละว่า ธรรมทั้งปวงเป็นชั่วขณะ ธรรมอะไรๆ ตั้งอยู่แม้ครู่หนึ่งแล้ว ชื่อว่าซ่องเสพซึ่งอาเสวนปัจจัย หามีไม่ เพราะฉะนั้น ความเป็นอาเสวนปัจจัยไม่มีอยู่โดยแท้. อนึ่ง ธรรมอะไรๆ ที่เกิดขึ้นแล้วหาความเป็นอาเสวนปัจจัย ก็ไม่ได้ ดังนี้.

คำถามของสกวาทีหมายถึงชนเหล่านั้น คำตอบรับรองเป็นของปรวาที.

ลำดับนั้น สกวาทีเพื่อจะให้ปรวาทีนั้นรู้ด้วยพระสูตรนั่นแหละ จึงนำพระสูตรมาว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ปาณาติบาตอันบุคคลซ่องเสพแล้ว ดังนี้เป็นต้น มิใช่หรือ?

พระสูตรทั้งปวงนั้นมีอรรถตื้นทั้งนั้นแล. อรรถกถาอาเสวนปัจจยตากถา จบ.