๖. ญาณกถาวณฺณนา

[๘๗๖-๘๗๗] อิทานิ ญาณกถา นาม โหติ. ตตฺถ ธมฺมจกฺกปฺปวตฺตเน ทฺวาทสาการญาณํ สนฺธาย "ทฺวาทสวตฺถุกํ ญาณํ โลกุตฺตรนฺ"ติ เยสํ ลทฺธิ เสยฺยถาปิ ปุพฺพเสลิยาปรเสลิยานํ, ๑- เต สนฺธาย ปุจฺฉา สกวาทิสฺส, ปฏิญฺญา อิตรสฺส. อถ นํ "สเจ ตํ ทฺวาทสวตฺถุกํ, ทฺวาทสหิ มคฺคญาเณหิ ภวิตพฺพนฺ"ติ โจเทตุํ ทฺวาทสาติอาทิมาห. อิตโร มคฺคสฺส เอกตฺตํ สนฺธาย ปฏิกฺขิปติ, เอเกกสฺมึ สจฺเจ สจฺจญาณกิจฺจญาณกตญาณานํ วเสน ญาณนานตฺตํ สนฺธาย ปฏิกฺขิปติ. ๒- ทฺวาทส โสตาปตฺติมคฺคาติอาทีสุปิ เอเสว นโย. นนุ วุตฺตํ ภควตาติ สุตฺตํ

ญาณกถาวณฺณนา นิฏฺฐิตา.