ญาณกถา

๖. ญาณกถาวณฺณนา

[๘๗๖-๘๗๗] อิทานิ ญาณกถา นาม โหติ. ตตฺถ ธมฺมจกฺกปฺปวตฺตเน ทฺวาทสาการญาณํ สนฺธาย "ทฺวาทสวตฺถุกํ ญาณํ โลกุตฺตรนฺ"ติ เยสํ ลทฺธิ เสยฺยถาปิ ปุพฺพเสลิยาปรเสลิยานํ, ๑- เต สนฺธาย ปุจฺฉา สกวาทิสฺส, ปฏิญฺญา อิตรสฺส. อถ นํ "สเจ ตํ ทฺวาทสวตฺถุกํ, ทฺวาทสหิ มคฺคญาเณหิ ภวิตพฺพนฺ"ติ โจเทตุํ ทฺวาทสาติอาทิมาห. อิตโร มคฺคสฺส เอกตฺตํ สนฺธาย ปฏิกฺขิปติ, เอเกกสฺมึ สจฺเจ สจฺจญาณกิจฺจญาณกตญาณานํ วเสน ญาณนานตฺตํ สนฺธาย ปฏิกฺขิปติ. ๒- ทฺวาทส โสตาปตฺติมคฺคาติอาทีสุปิ เอเสว นโย. นนุ วุตฺตํ ภควตาติ สุตฺตํ

@เชิงอรรถ: ๑ ฉ.ม. ปุพฺพเสลิยานํ ๒ ฉ.ม. ปฏิชานาติ สทฺธึ ปุพฺพภาคปรภาเคหิ ญาณนานตฺตํ ทีเปติ, น อริยมคฺคสฺส ทฺวาทสญาณตํ. ตสฺมา อสาธกนฺติ.

ญาณกถาวณฺณนา นิฏฺฐิตา.

วีสติโม วคฺโค นิฏฺฐิโต.

จตุตฺโถ ปณฺณาสโก สมตฺโต.