สองบทว่า อนุกมฺปํ อุปาทาย ได้แก่ อาศัยความสงสาร.

อธิบายว่า กระทำความเอ็นดูในข้าพเจ้า.

สองบทว่า อฏฺฐิตา โหติ มีความว่า เป็นของเป็นไปเป็นนิตย์.

สองบทว่า จตฺตาโร นิสฺสเย ได้แก่ ปัจจัยสี่ พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสเรียกว่า นิสัย เพราะเหตุว่า เป็นที่อาศัยเป็นไปของอัตภาพ. ____________________________ ๑- ถ้า อุปสมฺปนฺโน หุตฺวาว... อาจรติ เป็นประโยคเดียวกันก็จะงาม เพราะเมื่อแปลเสร็จแล้วเอา อนาจารํ อาจรติ มาเป็นบทตั้งแก้อรรถอีกครั้ง. อรรถกถาญัตติจตุตถกัมมอุปสัมปทา จบ.