ข้อว่า อภิธมฺเม มีความว่า เป็นผู้ไม่สามารถเพื่อจะแนะนำในนามรูปปริจเฉท.

ข้อว่า อภิวินเย มีความว่า เป็นผู้ไม่สามารถจะแนะนำในวินัยปิฎกล้วน.

ส่วนสองบทว่า วิเนตุํ น ปฏิพโล มีความว่า ย่อมไม่อาจเพื่อให้ศึกษาในทุกอย่าง.

ข้อว่า ธมฺมโต วิเวเจตุํ มีความว่า เพื่อให้สละเสีย โดยธรรมคือตามเหตุ.