{8} Yatra hi nāmāti yasmiṃ nāma loke. Bhagavato purato pāturahosīti dhammadesanāyācanatthaṃ dasasu cakkavāḷasahassesu mahābrahmāno gahetvā āgamma bhagavato purato pāturahosi. Apparajakkhajātikāti paññāmaye akkhimhi appaṃ rāgadosamoharajaṃ etesaṃ sabhāvāti apparajakkhajātikā.

Bhavissanti dhammassāti catusaccadhammaṃ. Aññātāroti paṭivijjhatāro. Pāturahosīti pātubhavi. Samalehi cintitoti rāgādisamalehi chasatthārehi cintito. Apāpuretanti vivara etaṃ. Amatassa dvāranti amatassa nibbānassa dvārabhūtaṃ ariyamaggaṃ. Suṇantu dhammaṃ vimalenānubuddhanti ime sattā rāgādimalānaṃ abhāvato vimalena sambuddhena anubuddhaṃ catusaccadhammaṃ suṇantu. Sele yathā pabbatamuddhaniṭṭhitoti Silāmaye ekaghane pabbatamuddhani ṭhito so ca yathā cakkhumā puriso samantato janataṃ passeyya tvampi sumedha sundarapañña sabbaññutañāṇena samantacakkhu bhagavā dhammamayaṃ paññāmayaṃ pāsādamāruyha sayaṃ apetasoko sokāvakiṇṇaṃ jātijarābhibhūtaṃ janataṃ apekkhassu upadhāraya. Uṭṭhehīti bhagavato dhammadesanatthaṃ cārikañcaraṇaṃ yācanto bhaṇati. Vīrātiādīsu bhagavā viriyavantatāya vīro devaputta- maccukilesābhisaṅkhāramārānaṃ vijitattā vijitasaṅgāmo jātikantārādi- nittharaṇasamatthatāya satthavāho kāmacchandaiṇassa abhāvato anaṇo.

{9} Ajjhesananti yācanaṃ. Buddhacakkhunāti indriyaparopariyattiñāṇena ca āsayānusayañāṇena ca. Imesañhi dvinnaṃ ñāṇānaṃ buddhacakkhūti nāmaṃ. Apparajakkheti yesaṃ paññācakkhumhi rāgādirajaṃ appaṃ te apparajakkhā. Yesaṃ mahantaṃ te mahārajakkhā. Yesaṃ saddhādīni indriyāni tikkhāni te tikkhindriyā. Yesaṃ mudūni te mudindriyā. Yesaṃ saddhādayo ākārā sundarā te svākārā. Yesaṃ asundrā te dvākārā. Ye kathitakāraṇaṃ sallakkhenti sukhena sakkā honti viññāpetuṃ te suviññāpayā. Ye tathā na honti te duviññāpayā. Ye paralokañca vajjañca bhayato passanti te paralokavajjabhayadassāvino. Uppaliniyanti uppalavane. Itaresupi eseva nayo. Antonimuggaposinīti yāni udakassa anto nimuggāneva posiyanti. Samodakaṭṭhitānīti udakena samaṭṭhitāni. Udakaṃ accuggamma tiṭṭhantīti udakaṃ atikkamitvā tiṭṭhanti.

เล่มที่ ๔ มหาวรรค ภาค ๑๑๒

ที่มาและฉบับอื่นของ “พรหมยาจนกถา”