วินัยกถา

{320} Tivassantarenāti ettha tivassantaro nāma yo dvīhi vassehi mahantataro vā daharataro vā hoti. Yo pana ekena vassena mahantataro vā daharataro vā yo vā pana samānavasso tattha vattabbameva natthi. Ime ca sabbe ekasmiṃ mañce vā pīṭhe vā dve dve hutvā nisīdituṃ labhanti. Yaṃ tiṇṇannaṃ pahoti. Taṃ saṃhārimaṃ vā hotu asaṃhārimaṃ vā. Tathārūpe api phalakakhaṇḍe anupasampannenāpi saddhiṃ nisīdituṃ vaṭṭati.

Hatthikhanakanti hatthīnaṃ hatthikumbhe patiṭṭhitaṃ. Evaṃ katassa kiretaṃ nāmaṃ. Sabbaṃ pāsādaparibhoganti suvaṇṇarajatādivicitrānipi kavāṭāni mañcapīṭhāni tālavaṇṭāni suvaṇṇarajatamayāni pānīyaghaṭāni pānīyasarāvakāni vā yaṅkiñci cittakammakataṃ sabbaṃ vaṭṭati. Pāsādassa dāsīdāsakhettavatthugomahisaṃ demāti vadanti. Pāṭekkaṃ gahaṇakiccaṃ natthi. Pāsāde paṭiggahite paṭiggahitameva hoti. Goṇakādīni saṅghikavihāre vā puggalikavihāre vā mañcapīṭhakesu attharitvā paribhuñjituṃ na vaṭṭati. Dhammāsane pana gihivikaṭanīhārena labbhati. Tatrāpi nipajjituṃ na vaṭṭati.