ปัพพชิตอภิณหปัจจเวกขณปาฐะ
ธรรม ๑๐ ประการที่บรรพชิตพึงพิจารณาเนือง ๆ ตั้งแต่ความมีเพศต่างจากคฤหัสถ์ ชีวิตที่เนื่องด้วยผู้อื่น ไปจนถึงการถามตนว่าวันคืนล่วงไปเราทำอะไรอยู่ สำหรับพระภิกษุสามเณรพิจารณาประจำวัน
ลำดับ ๓ จาก ๕๑๖ บท
บทนำสวด
- (ผู้นำสวด) หันทะ มะยัง ปัพพะชิตะอะภิณหะปัจจะเวกขะณะปาฐัง ภะณามะ เส.
บทอารัมภกถา
- ทะสะ อิเม ภิกขะเว ธัมมา,
- ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพา,
- กะตะเม ทะสะ,
ข้อที่ ๑ : พิจารณาเพศบรรพชิต
- เววัณณิยัมหิ อัชฌูปะคะโตติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง,
ข้อที่ ๒ : พิจารณาการเลี้ยงชีวิต
- ปะระปะฏิพัทธา เม ชีวิกาติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง,
ข้อที่ ๓ : พิจารณาระเบียบกิริยามารยาท
- อัญโญ เม อากัปโป กะระณีโยติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง,
ข้อที่ ๔ : ตรวจสอบศีลของตนเอง
- กัจจิ นุ โข เม อัตตา สีละโต นะ อุปะวะทะตีติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง,
ข้อที่ ๕ : ตรวจสอบศีลในสายตาผู้อื่น
- กัจจิ นุ โข มัง อะนุวิจจะ วิญญู สะพรัหมะจารี สีละโต นะ อุปะวะทันตีติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง,
ข้อที่ ๖ : พิจารณาความพลัดพราก
- สัพเพหิ เม ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโวติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง,
ข้อที่ ๗ : พิจารณากรรมและผลของกรรม
- กัมมัสสะโกมหิ กัมมะทายาโท กัมมะโยนิ กัมมะพันธุ กัมมะปะฏิสะระโณ, ยัง กัมมัง กะริสสามิ กัล๎ยาณัง วา ปาปะกัง วา ตัสสะ ทายาโท ภะวิสสามีติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง,
ข้อที่ ๘ : พิจารณากาลเวลาที่ผ่านไป
- กะถัมภูตัสสะ เม รัตตินทิวา วีติปะตันตีติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง,
ข้อที่ ๙ : พิจารณาความยินดีในที่สงัด
- กัจจิ นุ โขหัง สุญญาคาเร อะภิระมามีติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง,
ข้อที่ ๑๐ : พิจารณาคุณวิเศษในตน
- อัตถิ นุ โข เม อุตตะริมะนุสสะธัมมา อะละมะริยะญาณะทัสสะนะวิเสโส อะธิคะโต, โสหัง ปัจฉิเม กาเล สะพรัหมะจารีหิ ปุฏโฐ นะ มังกุ ภะวิสสามีติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง,
บทสรุปท้าย
- อิเม โข ภิกขะเว ทะสะ ธัมมา,
- ปัพพะชิเตนะ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพาติ.
ข้อมูลบทสวด
- ลำดับ
- ๓ ใน ๕
- จำนวนบท
- ๑๖ บท
- ประเภท
- ปาฐะ
- เสียงสวด
- ยังไม่มี
ที่มาและการตรวจทาน
- บาลี:ยังไม่ได้ทานกับต้นฉบับ
- คำแปล:ยังไม่ได้ทานกับต้นฉบับ
- ที่มาในพระไตรปิฎก
- ปัพพชิตอภิณหสูตร องฺคุตตรนิกาย ทสกนิบาต (AN 10.48)
- ที่มาของสำนวน
คำอ่านโรมันPali: "A Chanting Guide", Dhammayut Order (CC BY-NC 4.0) — หัวข้อ "Ten Reflections" — สองมิเรอร์ตรงกันทั้งบท; ฉบับ Chanting Guide พิมพ์เฉพาะข้อธรรมโดยไม่ซ้ำท่อน pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ ท้ายข้อ — ฉบับสวดไทยซ้ำทุกข้อตามพระบาลี จึงเติมท่อนซ้ำตามฉบับสวดไทย แล้วเทียบทั้งบทกับพระไตรปิฎกโรมัน ปัพพชิตอภิณหสูตร AN 10.48 (SuttaCentral, ฉบับ Mahāsaṅgīti) ตรงกันทั้งบทยกเว้นจุดที่ฉบับสวดไทย+Chanting Guide ตรงกันเองแต่ต่างจาก Mahāsaṅgīti: ajjhūpagato (มหาสังคายนา: ajjhupagato), vītipatantī (มหาสังคายนา: vītivattantī), katham-bhūtassa (มหาสังคายนา: kathaṃbhūtassa), uttari-manussa-dhammā ... so'haṃ (มหาสังคายนา: uttari manussadhammo ... yenāhaṃ) — คงตามฉบับสวด; บรรทัดนำ Handa mayaṃ pabbajita-abhiṇha-paccavekkhaṇa-pāṭhaṃ ภาษาโรมันและคำแปลอังกฤษของบรรทัดนำ ประกอบจากสูตรมาตรฐาน ไม่มีในแหล่งโรมัน
- ที่มาของสำนวน
ตัวบทคำแปลคำอ่านไทย+คำแปลจาก kalyanamitra.org/th/article_detail.php?i=12773 — หน้านั้นระบุว่าอ้างอิงหนังสือ "คู่มือทำวัตร-สวดมนต์แปล" พระโพธิญาณเถร (ชา สุภทฺโท) วัดหนองป่าพง; จุดที่แก้โดยเทียบฉบับโรมัน: ทะสะอิเม → ทะสะ อิเม, อะภิณหังปัจจะเวกขิตัพพัง → อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง, สีละโตนะ → สีละโต นะ, ปาปะกังวา → ปาปะกัง วา, กัลฺยาณัง (พินทุ) → กัล๎ยาณัง (ยามักการตามแบบบทอื่นในแอป), บรรทัดนำ ปัพพะชิตะอภิณหะ → ปัพพะชิตะอะภิณหะ (ตาม abhiṇha และ watpitch.com/prayer/2736 ซึ่งพิมพ์ ปัพพะชิตะอะภิณ๎หะ), ตัดจุลภาคกลางบรรทัดตามรูปแบบบทอื่นในแอป; ฝั่งคำแปล: บรรชิต → บรรพชิต, พึ่งพิจารณา → พึงพิจารณา, มุนษย์ → มนุษย์, เพื่อ สหพรหมจารี → เพื่อนสหพรหมจารี; คำแปลไทยของบรรทัดนำ (หันทะ มะยังฯ) เป็นคำแปลเชิงกระบวนพิธีตามสูตร "เชิญเถิด เราทั้งหลายฯ" ที่ฉบับแปลไทยใช้ทั่วไป ไม่ใช่ตัวบทสวด