๙. วัชชีปุตตสูตร

เอกํ สมยํ อญฺญตโร วชฺชีปุตฺตโก ภิกฺขุ เวสาลิยํ วิหรติ อญฺญตรสฺมึ วนสณฺเฑ ฯ เตน โข ปน สมเยน [๑]- เวสาลิยํ สพฺพรตฺติวาโร ๒ โหติ ฯ

อถ โข โส ภิกฺขุ เวสาลิยํ ตุริย ตาฬิต วาทิตนิคฺโฆสสทฺทํ #๑ ม. เอตฺถนฺตเร วชฺชิปุตฺตโกติ อตฺถิ ฯ ๒ ม. ยุ. อ. สพฺพรตฺติจาโร ฯ สุตฺวา ปริเทวมาโน ตายํ เวลายํ อิมํ คาถํ อภาสิ เอกกา มยํ อรญฺเญ วิหราม อปวิฏฺฐํว ๑ วนสฺมึ ทารุกํ เอตาทิสิกาย รตฺติยา โก สุ นามเมฺหหิ ปาปิโยติ ฯ

อถ โข ยา ตสฺมึ วนสณฺเฑ อธิวตฺถา เทวตา ตสฺส ภิกฺขุโน อนุกมฺปิกา อตฺถกามา ตํ ภิกฺขุํ สํเวเชตุกามา เยน โส๊ ภิกฺขุ เตนุปสงฺกมิ อุปสงฺกมิตฺวา ตํ ภิกฺขุํ คาถาย อชฺฌภาสิ เอกโกว ตฺวํ อรญฺเญ วิหรสิ อปวิฏฺฐํว วนสฺมึ ทารุกํ ตสฺส เต พหุกา ปิหยนฺติ เนรยิกา วิย สคฺคคามินนฺติ ฯ อถ โข โส ภิกฺขุ ตาย เทวตาย สํเวชิโต สํเวคมาปาทีติ ฯ ทสมํ สชฺฌายสุตฺตํ