๑๒. สิคาลสูตร ที่ ๒

สาวตฺถิยํ วิหรติ ... อสฺสุตฺถ โน ตุเมฺห ภิกฺขเว รตฺติยา ปจฺจูสสมยํ สิคาลสฺส วสฺสมานสฺสาติ ฯ เอวํ ภนฺเต ฯ สิยา โข ภิกฺขเว ตสฺมึ ชรสิคาเล กาจิ ๑ กตญฺญุตา กตเวทิตา น เตฺวว อิเธกจฺเจ สกฺยปุตฺติยปฏิญฺเญ สิยา กาจิ ๑ กตญฺญุตา กตเวทิตา ฯ ตสฺมาติห ภิกฺขเว เอวํ สิกฺขิตพฺพํ กตญฺญุโน ภวิสฺสาม กตเวทิโน น ๒ จ โน อเมฺหสุ อปฺปกมฺปิ กตํ วินสิสฺสตีติ ๓ เอวญฺหิ โว ภิกฺขเว สิกฺขิตพฺพนฺติ ฯ ทฺวาทสมํ ฯ ตสฺส อุทฺทานํ กูฏํ นขสิข กุลํ โอกฺขา สตฺติ ธนุคฺคโห อาณิ กลิงฺคโร นาโค วิฬาโร เทฺว สิคาลกาติ ฯ โอปมฺมสํยุตฺตํ อฏฺฐมํ สมตฺตํ ฯ ________________ #๑ ม. ยุ. ยา กาจิ ฯ ๒ ยุ. น จ โนติ น ทิสฺสติ ฯ อเมฺหสุ อปฺปกํปิ กตํ มา #นสิสฺสตีติ อิติ เอตฺตกมฺปน ทิสฺสติ ฯ ๓ ม. นสฺสิสฺสตีติ ฯ ภิกฺขุสํยุตฺตํ