๗. อัปปสุปติสูตร
เล่มที่ ๒๒ · ข้อ ๑๓๗ · บรรทัด ๓๖๕๗
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
ปญฺจิเม ภิกฺขเว อปฺปํ รตฺติยา สุปนฺติ พหุํ ชคฺคนฺติ กตเม ปญฺจ อิตฺถี ภิกฺขเว ปุริสาธิปฺปายา อปฺปํ รตฺติยา สุปติ พหุํ ชคฺคติ ปุริโส ภิกฺขเว อิตฺถาธิปฺปาโย อปฺปํ รตฺติยา สุปติ พหุํ ชคฺคติ โจโร ภิกฺขเว อาทานาธิปฺปาโย อปฺปํ รตฺติยา สุปติ พหุํ ชคฺคติ ราชา ภิกฺขเว ราชกรณีเยสุ ยุตฺโต อปฺปํ รตฺติยา สุปติ พหุํ ชคฺคติ ภิกฺขุ ภิกฺขเว วิสญฺโญคาธิปฺปาโย อปฺปํ รตฺติยา สุปติ พหุํ ชคฺคติ อิเม โข ภิกฺขเว ปญฺจ อปฺปํ รตฺติยา สุปนฺติ พหุํ ชคฺคนฺตีติ ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๒๒ ข้อ ๑๓๗ หน้าที่ ๑๗๕ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด