๑๐. อุทธัจจสูตรที่ ๒
เล่มที่ ๒๒ · ข้อ ๓๘๗ · บรรทัด ๑๐๕๕๘
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
๑๑๖ ตโยเม ภิกฺขเว ธมฺมา กตเม ตโย อุทฺธจฺจํ อสํวโร ปมาโท อิเม โข ภิกฺขเว ตโย ธมฺมา อิเมสํ โข ภิกฺขเว ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา กตเม ตโย อุทฺธจฺจสฺส ปหานาย สมโถ ภาเวตพฺโพ อสํวรสฺส ปหานาย สํวโร ภาเวตพฺโพ ปมาทสฺส ปหานาย อปฺปมาโท ภาเวตพฺโพ อิเมสํ โข ภิกฺขเว ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพาติ ฯ ติกวคฺโค ปฐโม ฯ ตสฺสุทฺทานํ ราคทุจฺจริตวิตกฺก สญฺญาธาตูติ ปวุจฺจติ ๑- อสฺสาทอรติ ตุฏฺฐิ ทุเว จ ๒- อุทฺธจฺเจน วคฺโคติ ฯ ------- @เชิงอรรถ: ๑ ม. ยุ. วุจฺจติ ฯ ๒ ยุ. โทวจ ... ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๒๒ ข้อ ๓๘๗ หน้าที่ ๔๙๙ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด