๑๐. กัณหทินนเถรคาถา
เล่มที่ ๒๖ · ข้อ ๒๘๗ · บรรทัด ๕๘๗๕
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
|๒๘๗.๑๗๙| ๑๐ อุปาสิตา สปฺปุริสา สุตา ธมฺมา อภิณฺหโส สุตฺวาน ปฏิปชฺชิสฺสํ อญฺชสํ อมโตคธํ ฯ |๒๘๗.๑๘๐| ภวราคหตสฺส เม สโต ภวราโค ปุน เม น วิชฺชติ น จาหุ น จ เม ภวิสฺสติ น จ เม เอตรหิปิ ๔- วิชฺชตีติ ฯ กณฺหทินฺโน เถโร ฯ อุทฺทานํ อุตฺตโร ภทฺทชิ เถโร โสภิโต วลฺลิโย อิสิ วีตโสโก จ โส เถโร ปุณฺณมาโส จ นนฺทโก ภารโต ๕- ภารทฺวาโช จ กณฺหทินฺโน มหามุนีติ ฯ วคฺโค ตติโย ฯ ---------------
สองแหล่งเก็บเรื่องเดียวกันนี้ไว้ไม่ตรงกัน ที่ขีดไว้ข้างบนคือจุดที่ต่าง ข้างล่างคือคำอ่านของแต่ละฝั่ง ห้องสมุดนี้ไม่ได้ตัดสินว่าฝั่งไหนถูก — เก็บไว้ทั้งคู่ให้เห็นกับตา
- ---------------
- __________________ เถรคาถาย ทุกนิปาตสฺส จตุตฺถวคฺโคE-Tipitaka
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๒๖ ข้อ ๒๘๗ หน้าที่ ๒๙๖ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด