๓. สภิยเถรคาถา
เล่มที่ ๒๖ · ข้อ ๓๒๕ · บรรทัด ๖๒๑๔
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
|๓๒๕.๒๗๕| ๓ ปเร จ น วิชานนฺติ มยเมตฺถ ยมามฺหเส ๒- เย จ ตตฺถ วิชานนฺติ ตโต สมฺมนฺติ เมธคา ฯ |๓๒๕.๒๗๖| ยทา จ อวิชานนฺตา อิริยนฺตฺยมรา วิย ๓- วิชานนฺติ จ เย ธมฺมํ อาตุเรสุ อนาตุรา ฯ |๓๒๕.๒๗๗| ยงฺกิญฺจิ สิถิลํ กมฺมํ สงฺกิลิฏฺฐญฺจ ยํ วตํ สงฺกสฺสรํ พฺรหฺมจริยํ น ตํ โหติ มหปฺผลํ ฯ |๓๒๕.๒๗๘| ยสฺส สพฺรหฺมจารีสุ คารโว นูปลพฺภติ อารกา โหติ สทฺธมฺมา นภํ ปฐวิยา ยถาติ ฯ สภิโย เถโร ฯ @เชิงอรรถ: ๑ ม. ยุ. จงฺกเม จงฺกมึ ฯ ๒ ม. ยุ. ยมามเส ฯ ๓ ยุ. วิยา ฯ
สองแหล่งเก็บเรื่องเดียวกันนี้ไว้ไม่ตรงกัน ที่ขีดไว้ข้างบนคือจุดที่ต่าง ข้างล่างคือคำอ่านของแต่ละฝั่ง ห้องสมุดนี้ไม่ได้ตัดสินว่าฝั่งไหนถูก — เก็บไว้ทั้งคู่ให้เห็นกับตา
- ฯ @เชิงอรรถ: ๑
- ฯ #๑E-Tipitaka
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๒๖ ข้อ ๓๒๕ หน้าที่ ๓๑๑ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด