๑๐. มหาปิงคลชาดก
เล่มที่ ๒๗ · ข้อ ๓๒๙ · บรรทัด ๑๘๖๕เรื่องนี้ในคลังชาดก
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
สพฺโพ ชโน หึสิโต ปิงฺคเลน ตสฺมึ มเต ปจฺจยํ ๓ เวทยนฺติ ปิโย นุ เต อาสิ อกณฺหเนตฺโต กสฺมา นุ ตฺวํ โรทสิ ทฺวารปาล ฯ
น เม ปิโย อาสิ อกณฺหเนตฺโต ภายามิ ปจฺจาคมนาย ตสฺส อิโต คโต หึเสยฺย มจฺจุราชํ โส หึสิโต อาเนยฺย ปุน อิธ ฯ
ทฑฺโฒ วาหสหสฺเสหิ สิตฺโต ฆฏสเตหิ โส #๑ ม. จาติ ฯ ๒ ม. หริตมณฺฑูกชาตกํ ฯ ๓ ม. ปจฺจยา ฯ ปริกฺขิตฺตา จ สา ภูมิ มา ภายิ นาคมิสฺสตีติ ๑ ฯ มหาปิงฺคลชาตกํ ทสมํ ฯ อุปาหนวคฺโค นวโม ฯ ___________ ตสฺสุทฺทานํ วรุปาหน ขุชฺช วิกณฺณกโก อสิตาภุย ปญฺจมวจฺฉนโข ทิช เปมวรุตฺตม เอกปทํ กุมินามุข ปิงฺคลเกน ทส ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๒๗ ข้อ ๓๒๙ หน้าที่ ๙๒ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด