๒. ติลมุฏฐิชาดก
เล่มที่ ๒๗ · ข้อ ๓๕๕ · บรรทัด ๑๙๙๙เรื่องนี้ในคลังชาดก
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
[๓๕๕]
อชฺชาปิ เม ตํ มนสิ ยํ มํ ตฺวํ ติลมุฏฺฐิยา พาหายํ มํ คเหตฺวาน ลฏฺฐิยา อนุตาลยิ ฯ
[๓๕๖]
นนุ ชีวิเต น รมสิ เยนาสิ พฺราหฺมณาคโต ยํ มํ พาหา คเหตฺวาน ติกฺขตฺตุํ อนุตาลยิ ฯ
[๓๕๗]
อริโย อนริยํ กุพฺพํ ๓ โย ทณฺเฑน นิเสธติ สาสนํ ตํ ๔ น ตํ เวรํ อิติ นํ ปณฺฑิตา วิทูติ ฯ ติลมุฏฺฐิชาตกํ ทุติยํ ฯ #๑ ม. นาลงฺกเตน ภเทฺรน ฯ ๒ ม. นาปิ ฯ ๓ ม. กุพฺพนฺตํ ฯ สี. ยุ. กุพฺพานํ ฯ #๔ สี. สาสนตฺถํ ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๒๗ ข้อ ๓๕๕ หน้าที่ ๙๙ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด