๓. มณิกัณฐชาดก
เล่มที่ ๒๗ · ข้อ ๓๕๘ · บรรทัด ๒๐๐๙เรื่องนี้ในคลังชาดก
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
[๓๕๘]
มมนฺนปานํ วิปุลํ อุฬารํ อุปฺปชฺชตีมสฺส มณิสฺส เหตุ ตนฺเต น ทสฺสํ อติยาจโกสิ น จาปิ เต อสฺสมมาคมิสฺสํ ฯ
[๓๕๙]
สุสู ยถา สกฺขรโธตปาณี ตาเสสิมํ เสลํ ยาจมาโน ตนฺเต น ทสฺสํ อติยาจโกสิ น จาปิ เต อสฺสมมาคมิสฺสํ ฯ
[๓๖๐]
น ตํ ยาเจ ยสฺส ปิยํ ชิคึเส ๑ เทสฺโส โหติ อติยาจนาย นาโค มณึ ยาจิโต พฺราหฺมเณน อทสฺสนํเยว ตทชฺฌคมาติ ฯ มณิกณฺฐชาตกํ ตติยํ ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๒๗ ข้อ ๓๕๘ หน้าที่ ๑๐๐ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด