๖. ชรูทปานชาดก
เล่มที่ ๒๗ · ข้อ ๓๖๗ · บรรทัด ๒๐๔๓เรื่องนี้ในคลังชาดก
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
ชรูทปานํ ขณมานา วาณิชา อุทกตฺถิกา อชฺฌคฺคํสุ อโยโลหํ ๕ ติปุสีสญฺจ มาณโย รชตํ ชาตรูปญฺจ มุตฺตา เวฬุริยา พหู ฯ
เต จ เตน อสนฺตุฏฺฐา ภิยฺโย ภิยฺโย ขณึสุ เต ๖ ตตฺถปาสีวิโส โฆโร ๗ เตชสี เตชสา หนิ ฯ #๑ ม. อยํ ปาโฐ นตฺถิ ฯ ๒ สี. ยุ. อชฺฌปาหริ ฯ ๓ ม. อคิทฺธตา ฯ ๔ ม. จ ฯ #๕ ม. อชฺฌคมม อยสํ โลหํ ฯ ๖ สี. อขาณิสุ ฯ ม. อขาณิสุํ ฯ ๗ สี. ม. #เต ตตฺถาสีวิโส โฆโร ฯ
ตสฺมา ขเณ นาติกฺขเณ อติกฺขาตมฺหิ ปาปกํ ขณเนน ๑ ธนํ ลทฺธํ อติกฺขาเตน นาสิตนฺติ ฯ ชรูทปานชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๒๗ ข้อ ๓๖๗ หน้าที่ ๑๐๑ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด