๑๐. ทูตชาดก
เล่มที่ ๒๗ · ข้อ ๓๗๙ · บรรทัด ๒๐๙๐เรื่องนี้ในคลังชาดก
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
ยสฺสตฺถา ทูรมายนฺติ อมิตฺตมปิ ยาจิตุํ ตสฺสูทรสฺสหํ ทูโต มา เม กุชฺฌ รเถสภ ฯ
ยสฺส ทิวา จ รตฺโต จ วสมายนฺติ มาณวา ตสฺสูทรสฺสหํ ทูโต มา เม กุชฺฌ ๑ รเถสภ ฯ
ททามิ เต พฺราหฺมณ โรหิณีนํ ควํ สหสฺสํ สห ปุงฺคเวน ทูโต หิ ทูตสฺส กถํ น ทชฺชํ มยมฺปิ ตสฺเสว ภวาม ทูตาติ ฯ ทูตชาตกํ ทสมํ ฯ สงฺกปฺปวคฺโค ปฐโม ฯ ___________ ตสฺสุทฺทานํ อุสุการวโร ติลมุฏฺฐิ มณิ หยราช วิหงฺคม อาสีวิโส ชนสนฺธ กหาปณวสฺส ปุน ติริติ ๒ ปุน ทูตาวเรน ๓ ทส ฯ ___________ #๑ สี. ยุ. กุชฺฌิ ฯ ๒ ม. ติริฏํ ฯ ๓ ม. ทูตวเรน ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๒๗ ข้อ ๓๗๙ หน้าที่ ๑๐๔ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด