๑๐. อุลูกชาดก
เล่มที่ ๒๗ · ข้อ ๔๐๙ · บรรทัด ๒๒๑๖เรื่องนี้ในคลังชาดก
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
สพฺเพหิ กิร ญาตีหิ โกสิโย อิสฺสโร กโต สเจ ญาตีหิ อนุญฺญาโต ๔ ภเณยฺยาหํ เอกวาจิกํ ฯ
ภณ สมฺม อนุญฺญาโต อตฺถํ ธมฺมญฺจ เกวลํ สนฺติ หิ ทหรา ปกฺขี ปญฺญวนฺโต ชุตินฺธรา ฯ
น เม รุจฺจติ ภทฺทํ โว อุลูกสฺสาภิเสจนํ #๑ สี. ม. เย จญฺเญ ฯ ๒ ม. วิสเสโน ว ฯ ๓ ม. สุชาตชาตกํ ฯ #๔ สี. ยุ. ญาตีหนุญฺญาโต ฯ อกฺกุทฺธสฺส มุขํ ปสฺส กถํ กุทฺโธ กริสฺสตีติ ฯ อุลูกชาตกํ ทสมํ ฯ ปทุมวคฺโค ทุติโย ___________ ตสฺสุทฺทานํ ปทุมุตฺตม นาคสิริวฺหยโน สมหณฺณว ยูป ขุรปฺปวโร อถ ภทฺทลี กุญฺชร รุกฺข ปุน ขรวาจ อุลูกวเรน ทส ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๒๗ ข้อ ๔๐๙ หน้าที่ ๑๐๙ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด