๒. กัสสปมันทิยชาดก
เล่มที่ ๒๗ · ข้อ ๕๔๖ · บรรทัด ๒๗๗๖เรื่องนี้ในคลังชาดก
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
อปิ กสฺสป มนฺทิยา ยุวา สปติ หนฺติ วา สพฺพนฺตํ ขมเต ธีโร ปณฺฑิโต ตํ ติติกฺขติ ฯ
สเจปิ สนฺโต วิวทนฺติ ขิปฺปํ สนฺธิยเร ๔ ปุน พาลา ปตฺตาว ภิชฺชนฺติ น เต สมถมชฺฌคู ฯ
เอเต ภิยฺโย สมายนฺติ สนฺธิ เตสํ น ชีรติ โย จาธิปนฺนํ ชานาติ โย จ ชานาติ เทสนํ ฯ
เอโส หิ อุตฺตริตโร ภาราวโห ธุรนฺธโร ๕ #๑ ม. คเหสุํ ฯ ๒ ม. ยํ นุ ฯ ๓ ม. อปฺเปนฺติ ฯ ๔ ม. สนฺธียเร ฯ #๕ ม. ภารวโห ธุรทฺธโร ฯ โย ปเรสาธิปนฺนานํ สยํ สนฺธาตุมรหตีติ ฯ กสฺสปมนฺทิยชาตกํ ทุติยํ ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๒๗ ข้อ ๕๔๖ หน้าที่ ๑๓๖ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด